Nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Femke Ponsioen

Voornaam	:	Femke
Achternaam	:	Ponsioen
Plaats	:	Amsterdam
Land	:	Nederland
Geslacht	:	Vrouw
Leeftijd	:	40

Definitieve inzending

Klik op onderstaande knop om de definitieve inzending van Femke Ponsioen te openen.

of download de WORD versie om het verhaal in volledige opmaak te lezen of printen

Interview met Femke Ponsioen

1. Schrijf een kort biografietje over jezelf (ca. 100 woorden).

Ik ben geboren in Amsterdam, in 1969, het jaar van Woodstock. Het jaar waarin mijn ouders in het Concertgebouw keurig naar de cellosuites van Bach luisterden. Bloemen waren per slot van rekening voor in een vaas, op tafel.

Hoewel de flower power zich buiten het gezichtsveld van mijn ouders afspeelde, ben ik ruimdenkend opgevoed in het Gooische dorp Baarn. Ik roeide, borstelde en bereed paarden, ruilde mijn collegesjaal om voor een legerjas en verliet Baarn voor de grote stad. In Nijmegen combineerde ik mijn liefde voor toneel en de interesse voor mensen, via de studie dramatherapie. Vervolgens vlinderde ik de liefde achterna tot in Brussel. De liefde werd vriendschap, de roots riepen en na vier jaar ben ik de grens overgewipt richting Amsterdam. Weer in Nederland ging ik werken met verslaafden in een gevangenis om uiteindelijk trainer te worden binnen de GGZ.

2. Wat doe je in het dagelijks leven?

Ik werk als trainer voor GGZ-Delfland. Daar geef ik trainingen voor mensen met een langdurige psychiatrische problematiek. Zo train ik mensen met borderline of schizofrenie om effectiever om te gaan met hun problemen.

3. Wanneer ben je begonnen met schrijven?

In eerste instantie was ik vooral een lezer. In de hoedanigheid van vraatzuchtige boekenwurm, vrat ik me als kind door de hele bibliotheek heen. Mijn favoriete vakken waren begrijpend lezen en opstellen schrijven. Echt schrijven ben ik gaan doen in mijn studententijd, tijdens een cursus creatief schrijven. Vervolgens heb ik een aantal jaar deel uitgemaakt van een schrijversgroepje. In België heb ik uiteindelijk de Schrijversacademie doorlopen, vergelijkbaar met 't Colofon in Amsterdam.

4. Heb je al eens iets gepubliceerd?

Ja, er zijn een paar verhalen en gedichten verschenen in literaire bladen in België.

5. Hoe heb je gehoord van deze wedstrijd?

Via mijn schrijversmaatje en alziend lezer, Dorine Esser.

6. Had je verwacht dat je in de halve finale zou komen?

Ik had een aantal meelezers die allemaal iets van doen hebben met schrijven en literatuur. Na het nodige schaafwerk waren zij zeer te spreken over de uiteindelijke inzending. Ik was dus positief. Maar gekozen worden als één van de 11 uit 775 gegadigden? Dat leek mij wel erg gortig. Samengevat heb ik meer gehoopt dan verwacht.

7. Wat vind je van het commentaar van de jury?

Ik ben het niet eens met het commentaar dat de psychose van de hoofdpersoon onlogisch zou zijn. In mijn werk zie je geregeld dat mensen die hun pijn niet kunnen dragen, deze projecteren op iets of iemand in hun omgeving. In dramatherapie zag ik dit gebeuren wanneer cliënten hun angsten en verdriet projecteerden op fictieve personages, maar deze pijn persoonlijk op afstand hielden. Ook zie je dit in een andere vorm gebeuren bij mensen met een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Zij kunnen hun eigen trauma's niet behappen en projecteren deze op alterego's die weer deel uitmaken van hun persoonlijkheid.

De kritiek dat de stap van de hoofdpersoon om kinderen dood te rijden niet voldoende was ingeleid, vond ik daarentegen zeer terecht.

8. Hoe ga je nu je verhaal afschrijven?

Ik wil de motivatie van Rupert om kinderen dood te rijden verduidelijken zonder dit expliciet uit te leggen. Dit vind ik een hele kluif. Verder wil ik zijn stap om in de auto te stappen en ze uit hun lijden te verlossen, goed inleiden zodat die overgang logischer en vloeiender wordt. Tot slot wil ik iets doen met de vader. Hij mag van mij ook een tragische kant krijgen, want in het huidige verhaal is hij uitsluitend de slechterik. Dit vind ik te eenzijdig.

Eerste versie

Klik op onderstaande knop om de eerste versie van het verhaal van Femke Ponsioen te openen.

Commentaar van de jury op de 1e versie

Een origineel verhaal met een leuke fragmentarische stijl. Sommige stukken zijn heel goed geschreven. Het verhaal heeft veel vaart. Dit verhaal heeft ook als een van de weinige iets goeds gedaan met het beginstukje van de auteur. Het hoofdpersonage is aardig uitgediept. Maar de alinea waarin het hoofdpersonage kinderen gaat 'redden' behoeft enige inleiding dan wel uitleg. Waarom gaat het personage kinderen doden om ze te redden? Als het leven als kind nog goed is, kun je beter volwassenen doden. Maar hij vermoordt blijkbaar kinderen die het al moeilijk hebben in hun jeugd, wat volgens de jury een kronkelredenering is. De psychose van het hoofdpersonage moet dus opgehelderd worden. Ook in een onlogische psychose zit logica. Dat is het grote knelpunt in dit verhaal.